Mir-1B 37 mm f/2.8
Mir to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektywów produkcji radzieckiej, którego historia sięga lat 50. XX wieku. Jak wiele kultowych, sowieckich obiektywów jest on powojenną kopią technologii niemieckiej. MiR powstał na podstawie szkła Carl Zeiss Flektagon 35 mm. Zaprojektował go radziecki inżynier Volosov w 1954 roku. Pierwsze egzemplarze powstały w zakładach KMZ, a po zdobyciu prestiżowej nagrody Grand Prix na targach w Brukseli w 1958 roku rozpoczęto jego masową produkcję w różnych jego wariantach. Co ciekawe, jego zmodernizowana wersja jest wytwarzana podobno do dziś. Często kojarzony jest z Heliosem 44, dzięki temu, ze potrafi wyprodukować "swirly bokeh". Z racji na bardzo ciekawe efekty, które tworzy, jest również używany przez filmowców.
Początkowo obiektyw oferowano w dwóch wersjach kolorystycznych – srebrnej i czarnej – pod nazwą Mir-1. Z czasem wprowadzono kolejne odmiany: Mir-1A, Mir-1B czy Mir-1W, które różniły się głównie detalami konstrukcyjnymi, powłokami optycznymi oraz producentem (KMZ, VMZ, ZOMZ). Warto podkreślić, że podstawowa konstrukcja optyczna pozostała niezmieniona – 6 elementów w 4 grupach. Obiektyw charakteryzuje się solidną, całkowicie metalową obudową, wagą ok. 250 g oraz kompaktowymi wymiarami. Standardowo produkowany był w mocowaniach M42 i M39.
Ciekawostką, typową dla wielu radzieckich obiektywów, jest system oznaczeń – dwie pierwsze cyfry numeru seryjnego wskazują rok produkcji danego egzemplarza.
Przysłona i charakter bokeh
Model Mir-1B 37 mm f/2.8 wyposażono w przysłonę o zakresie od f/2.8 do f/16. Jej konstrukcja z 10 listkami pozwala na uzyskanie przyjemnego, okrągłego efektu bokeh. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku szerokokątnego obiektywu 37 mm nie należy oczekiwać spektakularnego rozmycia tła – efekt jest widoczny głównie przy fotografowaniu z bliskiej odległości.
W praktyce obiektyw ceniony jest za charakterystyczny „rosyjski bokeh” z rotacyjnym efektem, który znajduje zastosowanie przede wszystkim w aparatach pełnoklatkowych. Nie jest on jednak tak wyraźny jak w obiektywach portretowych.
Warto zwrócić uwagę na nietypową konstrukcję przysłony – zastosowano tu system podwójny (presetowy), co oznacza obecność dwóch pierścieni. Jeden pozwala na ustawienie wartości granicznej, a drugi na płynne domykanie do wybranej przysłony. Niestety rozwiązanie to często bywa źródłem pomyłek, zwłaszcza że pierścienie znajdują się blisko siebie i są podobnej szerokości. W późniejszych wersjach producent poszerzył pierścień ostrości, co ułatwiło obsługę.
Ergonomia i obsługa
Pierścień ostrości zapewnia dużą precyzję, lecz jednocześnie spowalnia pracę, szczególnie w dynamicznych warunkach fotografii ulicznej. Minimalna odległość ostrzenia wynosi 70 cm, co stanowi jedną z głównych wad obiektywu – brak możliwości wykonywania zdjęć makro. Problem można częściowo rozwiązać, stosując pierścienie pośrednie.
Pierwsze wersje wyposażone były w gładki, metalowy pierścień, natomiast późniejsze otrzymały karbowane, gumowe wykończenie dla lepszego chwytu. Niezależnie od wersji, praca pierścienia ostrości wymaga lekkiego oporu, co nie każdemu odpowiada.
Flara i praca pod światło
Mir-1B wyróżnia się efektowną pracą pod światło – flary powstające przy silnych źródłach światła nadają obrazowi charakter przypominający optykę filmową. Z tego powodu obiektyw zyskał popularność wśród filmowców, szczególnie ze względu na korzystną cenę na rynku wtórnym (średnio ok. 250 USD w 2022 r.).
Trzeba jednak liczyć się z pewnymi kompromisami – przy silnym świetle w tle może wystąpić spadek kontrastu i ostrości. Aby temu zapobiec, zaleca się korzystanie z osłony przeciwsłonecznej. Ponieważ oryginalna osłona nie była dostępna, stosuje się osłony uniwersalne, nakręcane na gwint 49 mm.
Ostrość, kolory i kontrast
Pod względem jakości obrazu obiektyw prezentuje się zaskakująco dobrze jak na swoją epokę.
Przy f/2.8 centrum kadru jest ostre, choć brzegi pozostają miękkie.
Przy f/4 ostrość w centrum i na brzegach znacznie się poprawia.
Przy f/5.6 osiągana jest bardzo dobra jakość obrazu w całym kadrze.
Kolorystyka jest naturalna, z niewielką tendencją do ocieplania barw. Kontrast utrzymuje się na dobrym poziomie, szczególnie przy przymkniętej przysłonie.
Winietowanie i dystorsja
Winietowanie w Mir-1B jest minimalne i praktycznie niewidoczne przy zastosowaniu aparatów z matrycą APS-C. W aparatach pełnoklatkowych lekkie przyciemnienie narożników może być zauważalne przy f/2.8, ale zanika przy przymknięciu przysłony.
Dystorsja – typowa wada obiektywów szerokokątnych – w Mirze jest dobrze kontrolowana i nie stanowi problemu ani na matrycach crop, ani w pełnej klatce.
Mir-1B 37 mm f/2.8 to obiektyw, który mimo swoich ograniczeń (brak makro, myląca obsługa pierścieni, spadek kontrastu pod światło) pozostaje cenionym szkłem zarówno w fotografii, jak i filmie. Łączy w sobie solidność radzieckiej konstrukcji, unikalny charakter obrazu i atrakcyjną cenę.
Jego największe atuty to:
kompaktowe wymiary i wytrzymała metalowa budowa,
przyjemny charakter flar i bokeh,
bardzo dobra ostrość przy f/5.6,
naturalna kolorystyka i kontrast,
niska cena na rynku wtórnym.
Dla fotografów oczekujących perfekcji może okazać się zbyt wymagający, jednak dla miłośników manualnej optyki i filmowego charakteru obrazu – Mir-1B pozostaje jednym z najbardziej interesujących radzieckich obiektywów obok Heliosów, Jupiterów, czy Tairów. Mówcie co chcecie, ale sowieckie obiektywy mają najwięcej charakteru spośród wszystkich szkieł "vintage" – MiR ma go chyba najwięcej spośród optyki szerokokątnej, jaka kiedykolwiek przeszła przez moje ręce. Osobiście mogę go polecić do "street photo" oraz w pewnych sytuacjach do krajobrazów – potrafi zrobić rzeczy, których inne obiektywy nigdy nie zrobią.
Komentarze
Prześlij komentarz